West Coast

December 11th, 2011

Voor het eerst in m’n leven ga ik dan eindelijk naar de westkust. Mijn reis begint met een vlucht van Pittsburgh naar San Francisco via Chicago, respectievelijk een 2 en 5 uur durende vlucht. Na de nodige vertragingen kom ik ‘s avonds aan in San Francisco vanwaar ik met de trein naar m’n hotel in Mountain View afreis. De volgende ochtend huren we een auto, waarmee we een roadtrip gaan maken, het avontuur gaat dus nu echt beginnen!

Stanford University blijkt de eerste stop te zijn, helaas was het een beetje bewolkt waardoor het licht niet ideaal was om foto’s te maken, gelukkig kon ik deze mooie campus met m’n eigen ogen bewonderen. Vervolgens zijn we naar de Twin Peaks gereden, een berg in het midden van San Francisco, vanaf waar je een erg mooi uitzicht hebt. We eindigden de dag met een zonsondergang vanaf de wereld beroemde Golden Gate Bridge, waarna we nog met de auto door Lombard Street rijden, de meest bochtige straat ter wereld. De volgende dag staat Fishermans Wharf, Pier 39 en Alcatraz op het programma. De laatste dag in San Francisco besluiten we nog het Computer History Museum, de Google Campus en Facebook te bezoeken.

Ons avontuur gaat van een zonnige 20 graden op zee niveau, naar temperaturen onder het vriespunt hoog in de bergen. Natuurlijk met als doel om te skien en te snowboarden, want als er sneeuw en bergen in de buurt zijn, dan moet ik natuurlijk skien. Een van de bijzondere dingen van dit ski resort was dat het op de grens tussen California en Nevada ligt en dus de ene piste naar California gaat en een ander naar Nevada.

Na een mooi ski & snowboard avontuur, staat een van de mooiste nationale parken op ons te wachten. Yosemite National Park biedt erg veel extremen, zowel in hoogte als temperatuur. Ook de auto wegen zijn erg uitdagend, zo is er geen recht stuk weg te vinden, krijg je bijna spierpijn van het continue naar links en rechts sturen en rij je vele uren langs diepe afgronden zonder enige bescherming van een vangrail of iets dergelijks. Natuurlijk gaat dit alles gepaard met fantastische uitzichten.

Het eerste wat we in Yosemite zien zijn de grote Sequoia bomen, deze zijn soms wel 3000 jaar oud, hebben stammen van 10 meter doorsnede en hoogtes van ruim 60 meter. Door sommige bomen zijn dus zelfs tunnels gemaakt, groot genoeg om met een auto doorheen te rijden. Deze dag eindigt opnieuw met een erg mooie zonsondergang, deze keer hoog in de bergen.

De volgende dag besluiten we een van de bergen op te gaan wandelen. Tijdens deze wandeling overbruggen we een hoogte verschil van bijna een kilometer op een ruw en lastig begaanbaar bergpad. Gelukkig wordt deze zware wandeling beloond met fantastische uitzichten.

Onze volgende stop is Los Angeles, een stad die het meest bekend is vanwege Hollywood. Tot mijn verbazing vind ik hier zelfs de poot afdrukken van Donald Duck. Bovendien ben ik tussen de paparazzi fotografen gaan staan om foto’s te maken van opnames van Gangster Squad. Het bleek dat ik mijn camera hoger kon houden dan alle professionele fotografen, tot er iemand met een trap aan kwam zetten.

Uiteraard bezoeken we ook het strand en genoten we van mooie zonsondergangen, dit alles met temperaturen van 30 graden. Verder brachten we nog een dag door in Universal Studios, waar indrukwekkende dingen als een echte Boeing 747 te zien zijn als ‘neergestort’ vliegtuig.

Las Vegas, the entertainment capital of the world, blijkt inderdaad deze naam eer aan te doen. Zo zijn vele hotels over de top, met leeuwen in de lobby en nagebouwde steden als New York, Parijs en Venetie.

Vanuit Las Vegas bezoeken we nog twee nationale parken, namelijk Death Valley en Grand Canyon. Beiden zijn erg mooi en extreem. Zo is de woestijn in Death Valley extreem warm en droog, tevens is het er dermate gevaarlijk dat het regelmatig mensen levens kost. Terwijl we een dag later, onderweg naar de Grand Canyon, alweer door een sneeuwstorm reden.

Kortom het was een erg mooie reis, maar ook een erg extreme reis. De temperatuur en hoogte verschillen, in combinatie met ruim 4000 km rijden was erg uitputtend, maar zeer zeker de moeite waard. In totaal heb ik zo’n 1500 foto’s gemaakt, waarvan ik er 64 voor jullie geselecteerd heb.

Cyclist’s Worst Nightmare

October 24th, 2011

Twee jaar geleden kocht ik ook hier in Pittsburgh een wielrenfiets. Niet veel later ontmoette ik een andere wielrenner die me vertelde over de steilste weg ter wereld, dat klonk natuurlijk reuze interessant. Al snel vroeg ik waar deze weg was, waarop ik verbazend genoeg het antwoord kreeg dat deze weg zich hier in Pittsburgh bevond. Natuurlijk had ik al lang opgemerkt dat de wegen hier niet vlak waren, maar dat de steilste weg hier zou zijn? Dat is cool! Die moet ik eens van dichtbij gaan bekijken!

Altans dat waren mijn eerste gedachten. Toen ik thuis kwam ben ik gelijk gaan uitzoeken waar die weg nou precies was en hoe ik daar moest komen. Het bleek maar 18 km vanaf mijn huis te zijn, een half uurtje fietsen of zo? Niet veel later zat ik dan ook al weer op de fiets om die weg eens te gaan verkennen, maar dat half uurtje was toch wel een beetje onderschat. De route er naar toe bleek al behoorlijk zwaar klimwerk te zijn. Ik weet nog dat ik dacht: Als dit alleen nog maar de wegen er naar toe zijn, hoe steil gaat die steilste weg dan wel niet zijn?

Een paar klimmen en afdalingen later kreeg ik mijn antwoord, TE steil. Dat was geen weg meer, dat was een muur die misschien een klein beetje uit het lood stond. Net zoals de toren van Pisa niet helemaal recht staat…

Onbevangen als ik was, besloot ik toch maar een poging te wagen. Na een paar meter stuiterde mijn achterwiel van de kasseien ondergrond en stond ik in een klap stil. Natuurlijk liet ik me niet kennen en besloot ik ook een tweede poging te wagen, echter stuiterde nu mijn voorwiel van de grond, waarna ik door de steilheid van de weg achterover viel. Toen besloot ik dat het niet nog een poging waard was, omdat ik voor hetzelfde geld mijn botten zou kunnen breken. 1-0 voor Canton Avenue.

Twee jaar lang heb ik het niet aangedurft om nog een poging te wagen. Alleen bij de gedachte al voelde ik de angst in m’n benen, want ik wist inmiddels dat vergelijkbaar steile wegen zonder kasseien ook enorm veel pijn deden. Bovendien viel ik op die wegen ook nog wel eens vanwege een klein stuurfoutje. Kortom ik geloofde niet dat ik het kon en als je er niet in gelooft dan gaat het natuurlijk nooit lukken.

Het afgelopen weekend kwam daar verandering in, ik vond namelijk van mezelf dat ik vrij goed heb leren klimmen op de vergelijkbaar steile wegen zonder kasseien. Zo wist ik inmiddels beter hoe je je zwaartepunt naar voren kunt krijgen en bovendien had ik een heel seizoen aan training in mijn benen. Kortom als ik het nu niet kon, dan zou ik het misschien wel nooit kunnen…

Daarom zat ik zondag op de fiets op weg naar Canton Avenue. Ik deed rustig aan, er gingen vele gedachten door mijn hoofd, maar de angst overheerste. De angst voor die pijn, de angst voor een misschien wel onvermijdelijke val, de angst om opnieuw te falen… Gelukkig werd ik op de beklimmingen er naar toe afgeleid door mensen die me aanmoedigden, die lovende woorden riepen vanwege het feit dat ik daar met mijn fiets omhoog kwam. Ik weet nog dat ik dacht: Dit stelt niks voor, jullie moesten eens weten dat ik op weg ben naar Canton Avenue!

Ik was er bijna, het is de volgende afslag. Ik stuur naar rechts en durf bijna niet te kijken. Ik trap zo hard als ik kan, het is zwaar en o wat doet het pijn, maar ik zit nog op mijn fiets! Niet veel later besef ik dat ik niet recht omhoog fiets, maar enigzins afwijk naar de zijkant van de weg. Ik moet naar rechts sturen, naar rechts moet ik sturen! Maar dat lukte niet, want hoe kun je ooit naar rechts sturen als het 37% omhoog gaat? En dus besloot ik af te stappen om te voorkomen dat ik niet zou vallen. Ik stond daar, wankelend op m’n wielerschoenen, mijn uiterste best te doen om het evenwicht te bewaren. Ik keek naar de weg en besefte dat ik halverwege was gekomen, niet slecht dacht ik nog…

Natuurlijk liet ik het daar niet bij zitten en waagde ik me aan een tweede poging. Helaas was er een voorbijganger die roet in het eten gooide, hij sprong voor mijn fiets en dwong me te stoppen. Ik viel bijna, maar wist nog net op tijd mijn schoen uit het pedaal te klikken en mezelf op te vangen. Er brak een stuk van mijn schoen af en ik dacht, gelukkig is het mijn schoen en niet een van m’n botten. De man begon inmiddels te dreigen dat ik op moest rotten, want anders zou hij me in mijn gezicht slaan. Ik bleef rustig staan en heb hem uitgelegd dat het een openbare weg was, waar ik alle recht had om te wielrennen. Tegelijkertijd besefte ik me dat het geen confrontatie waard was, want ik had nu twee tegenstanders: Een, volgens de bewoners, geestelijk zieke man en de steilste weg ter wereld. Als ik de steilste weg ter wereld al niet kon bedwingen, hoe zou ik dan beide wel kunnen bedwingen? Dus besloot ik om terug huiswaards te keren, 2-0 voor Canton Avenue.

Of er ooit nog een poging gaat komen? Wie weet, maar dit jaar in ieder geval niet meer…




Duck Hollow Trail

October 22nd, 2011

Deze foto’s zijn gemaakt op 20-30 minuten lopen vanaf mijn huis.

Pittsburgh

October 9th, 2011

Ondanks dat ik hier al een paar jaar woon, vind ik Pittsburgh nog steeds een mooie stad. Het leuke van deze tijd van het jaar is dat veel huizen helemaal into Halloween zijn.

Biking in Pittsburgh

October 8th, 2011

Pittsburgh kent extreem steile wegen, waaronder de steilste weg ter wereld. Deze weg, genaamd Canton Avenue, heeft een gemiddeld stijgings percentage van 37%. Er is een lokale wielerwedstrijd genaamd Dirty Dozen (klik op de link voor een boeiende documentaire), welke over 13 extreem steile wegen gaat. In onderstaande foto’s zijn 3 van deze wegen te bewonderen, waaronder Canton Avenue.

4th of July

July 4th, 2011

4th of July is een nationale feestdag hier in de Verenigde Staten. Op deze dag werden verscheidene activiteiten georganiseerd, waaronder een powerboat race. Tijdens deze race crashte de leider in de wedstrijd en ik had het geluk dat ik precies op het juiste moment een foto maakte.

Thialf

June 20th, 2011

Wat doe je wanneer je in de zomer een paar weekjes in Nederland bent? Juist ja, schaatsen!

Fallingwater & Pittsburgh

May 30th, 2011

Een van de meest bekende huizen, vanuit architectonisch oogpunt, is Fallingwater. Deze villa is bijzonder vanwege het feit dat het over een waterval heen is gebouwd en tevens zeer goed geintegreerd is met de omgeving. Een erg rustgevende plaats op een klein uur rijden vanaf Pittsburgh.

De resterende foto’s tonen de campus van Carnegie Mellon, University of Pittsburgh en een baseball game downtown.

Pittsburgh

May 25th, 2011

Mede vanwege de diploma uitreiking waren mijn ouders in Pittsburgh. Op onderstaande foto’s is te zien dat mijn vader nu ook weet hoe het is om steile bergen te beklimmen.

New York

May 23rd, 2011

Mijn ouders meegenomen naar New York.